Z  NASZEJ  PRZYRODY.

Mieszkańcem jaskiń jest ćma szczerbówka ksieni (Scoliopteryx libatrix L.) z rodziny sówek (Noctuidae).

Zaliczamy ją do trogloksenów lub pseudotroglobiontów, czyli zwierząt, które w jaskiniach przebywają tylko przez część swojego życia (np. jaskinie służą im do spędzania w nich zimy, nocy, ukrycia się).

Zimę spędza w stanie uśpienia, lecz ten stan dla odrętwiałych motyli jest niezbyt głęboki, dlatego też gwałtowne i znaczne ocieplenia zimą mogą je dezorientować i niepotrzebnie rozbudzać. Brak pożywienia w tym okresie powoduje, że tracą nagromadzone substancje zapasowe i giną. Ubarwienie ochronne i kształt skrzydeł (z wcięciami na wierzchołkach) upodabniają te ćmy do suchych, podniszczonych liści, które zostały nawiane do jaskini.

           Modraszek ikar (Polyommatus icarus).

Należy do naszych najpospolitszych gatunków. Możemy go spotkać w wielu środowiskach. Samce są błękitne, ale u samic występuje dość duża zmienność osobnicza - od prawie jednolicie, brunatnie ubarwionych do pokrytych błękitnym nalotem.

       

Należy do rodziny modraszkowatych (Lycaenidae) i jest niewielkim motylem, który występuje w większości krajów europejskich i w północnej Afryce. W przeciwieństwie do większości podobnych gatunków modraszkowatych nie spotkamy u niego na skrzydłach koloru niebieskieicarus, jest jakby jej miniaturką, gdyż rozpiętość skrzydeł waha się od 24 do 27 mm ( ikarus ma 28-32 mm). Agestis od ikarusa różni brak czarnej plamki w komórce środkowej na spodzie przedniego skrzydła. Również brzeżny zespół pomarańczowych plamek na wierzchu skrzydeł jest znacznie silniej rozwinięty i sięga prawie aż do wierzchołka skrzydła u Agestis. Literatura podaje, że związany jest suchymi łąkami leśnymi, zrębami i wrzosowiskami. Ja spotkałem go na zarastającej murawie kserotermicznej w okolicach Chęcin na której w dużych ilościach występuje aster gawędka.

Występował niegdyś licznie w dolinie rzeki Kamiennej na Borze. Dziś widywany coraz rzadziej. Motyl lata w lipcu i sierpniu nad suchymi łąkami, na polanach, ugorach i przydrożach. Gąsienica żeruje na cieciorce pstrej i wykach.

        Modraszek dafnid  (Polyommatus daphnis)

Rozpiętość skrzydeł: 33-37 mm. Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy widoczny zarówno na wierzchniej jak i spodniej stronie skrzydeł. Wierzch skrzydeł samicy brunatny z ciemnymi plamami na żyłce poprzecznej i przy zewnętrznym brzegu skrzydła. Motyl lata w lipcu na suchych, kserotermicznych zboczach, zwłaszcza na podłożu wapiennym. Gąsienica żeruje na cieciorce, traganku, komonicy, groszku, sparcecie, macierzance. Niestety nie jest przedstawicielem skarżyskiej entomofauny, spotkamy go w Paśmie Chęcińskim.

To motyl dzienny z rodziny kraśnikowatych, którego rozpiętość skrzydeł wynosi 30 – 40 mm. Ubarwienie samca i samicy nie różni się, skrzydła przednie posiadają sześć czerwonych plamek, końce czółek są białe, odwłok jest z czerwoną przepaską, niekiedy pojawiają się też osobniki z żółtym i białym rysunkiem, ale wówczas obie plamki u podstawy skrzydeł oraz pierścień na odwłoku są czerwone lub żółte. Motyla tego można spotkać od czerwca do sierpnia na nasłonecznionych, suchych stanowiskach. Gąsienica kraśnika goryszowca jest żółta z czarnymi plamkami i czarnym paskiem na grzbiecie, żeruje na cieciorce pstrej.

Theme Design© 2006(c) by: Andrew Staśkowiak

® All rights reserved. Wszystkie teksty i fotografie są chronione prawem autorskim.
Wszelkie kopiowanie, powielanie lub/i wykorzystywanie zdjęć i tekstów bez zgody autora jest przestępstwem.